خانه خدا اسكان مى‌دهد
تا نماز را بپا دارند و با خدا ارتباط برقرار سازند.
باشد كه خداوند بدين وسيله اميد ساكنان صحرا و اهل حرم را از غير خود قطع كند و در نتيجه توكّل و اتّكايشان تنها به خدا باشد.
تا اهل دنيا و شرك و طاغوت در اين سرزمين پاى نگيرند و مكه همواره از لوث وجود آنان پاك باشد:
«وِ اذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهيمَ مَكانَ الْبَيْتِ انْ لا تُشْرِكَ بِىْ شَيْئاً» «١»

تا تجّار، تجارت را هدف و مقصد اساسى خود قرار ندهند و هدفشان نماز و بندگى و خدمت به زائران خانه خدا باشد:
«وَ طَهِّرْ بَيْتِىَ لِلطَّائِفِيْنَ وَ الْقائِميْنَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ» «٢»

تا استعمارگران و كشورگشايان به طمع ثروتها و ذخائرش آنرا مورد حمله و تاخت و تاز نسازند:
«وَ اذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ امْناً «٣»؛ خانه كعبه را محل مراجعه مردم و پناهگاه امنى براى آنان قرار داديم»
تا شرافت و افتخار فقر و قناعت آشكار شود، كه خداوند خود خانه‌اش را در فقيرترين منطقه دنيا قرار داده و قناعت‌پيشگان هم در دنيا از خانه امن برخوردارند و هم در آخرت:
آنكه را خيمه به صحراى قناعت زده‌اند گر جهان زلزله خيزد غم ويرانى نيست‌

تا انسانها دريابند كه خداوند كعبه معرفتش را در قلب انسانهايى قرار مى‌دهد كه عارى از زرق و برق و خالى از محبت دنيا باشد. «١»