پرشكوهترين مراسم عبادت و قربانى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٠
٥- قربانى سوختنى در امم پيشين
برخى در برابر فاجعه عظيم سوزاندن ميليونى گوسفندان قربانى اظهار مىدارند: چه اشكالى دارد مگر قربانى سوختنى در ميان قوم بنىاسرائيل نيز متداول نبوده است مگر در قرآن نيامده كه:
الَّذيْنَ قَالُوا: انَّ اللَّهَ عَهِدَ الينا الّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتّىَ يَأتيْنَا بقُربانٍ تَأكُلُه النّارَ قُل قَدْ جائكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلى بالبَيِّنات و بالّذى قُلْتُمْ فَلِمَ قتلتُمُوهم انْ كُنْتُمْ صادِقينَ؟ «١»
آنان گفتند: خدا با ما عهد كرده است كه به پيامبرى ايمان نياوريم مگر قربانى براى ما بياورد كه آتش آنرا بخورد. بگو پيش از من پيامبرانى با نشانههايى آشكار و آنچه گفتيد [قربانى سوختنى] آمدند، اگر راست مىگوئيد چرا آنان را كشتيد؟
پاسخ اينكه يكى از معجزات برخى از پيامبران مانند حضرت الياس اين بود كه براى اثبات حقّانيّت خود و نزديكى خود به خدا دو گاو را مىآوردند يكى را پيامبر و ديگرى را رؤساى بتپرستان قطعهقطعه مىكردند و بر هيزم مىگذاردند و روى آن آب مىريختند و دست به دعا برمىداشتند، ناگهان آتش الهى فرود مىآمد و فقط قربانى پيامبر را مىبلعيد و حقّانيّت آن پيامبر را آشكار مىساخت. «٢»
بعضى از مفسّرين اخير مانند نويسنده تفسير المنار احتمال ديگرى درباره مسئله قربانى سوختنى دادهاند كه خلاصه آن اين است: منظور آنها اين نبوده كه حيوانى ذبح شود و آتشى بطور اعجازآميز از آسمان فرود آيد و آن را بسوزاند بلكه منظور اين بوده كه در دستورات مذهبى آنها يك نوع قربانى بنام قربانى سوختنى بوده، حيوانى را سر مىبريدند و با مراسم مخصوصى آن را آتش مىزدند كه شرح آن در