نشانه‌گذارى روى حيوانى كه به قربانگاه مى‌فرستند، همه و همه به طور وضوح و آشكار بهترين دليل بر اين است كه هدف از قربانى مصرف صحيح گوشت قربانى آست نه آتش زدن و دفن كردن آن.
آيا قربانى مانند طواف و سعى است؟
آيا در لسان روايات موردى را مى‌يابيد كه شارع دستور داده باشد كه قربانى را خارج از منى انجام دهند. آيا قربانى كردن در خارج از منى همچون طواف كردن يا سعى كردن در غير مكه نيست؟
آيةالله العظمى مكارم به اين قياس چنين پاسخ مى‌دهند:
آرى موارد متعدد در روايات قربانى يافت مى‌شود كه قربانى خارج از منى واجب مى‌شود بنابراين قربانى از قبيل طواف و سعى نيست كه قائم به مكان خاص باشد. به عنوان نمونه:
١- مصدود- كسى كه با خود قربانى آورده و او را از ورود به منطقه حرم يا مكه باز داشته‌اند- روايات و فتاواى مشهور فقهاى عظام اتفاق دارند كه واجب است در همان محلى كه او را بازداشته‌اند ذبح كند و از احرام بيرون آيد. «١» بنابراين اگر قربانى در غير منى مانند طواف در غير مكه بود قربانى ساقط مى‌شد، و قربانى كردن خارج از منى جائز نبود. «٢»
٢- شخصى كه قربانى با خود همراه مى‌برد اگر در راه خدا از حركت باز ماند و شخص كسى را نيابد كه قربانى را به وى صدقه دهد، بايد آن را نحر يا ذبح كند و يادداشتى به روى آن بگذارد كه اين قربانى است، تا هر كس كه بر آن مى‌گذرد بداند كه اين صدقه است اگر بخواهد از گوشت آن بخورد. «٣»
اين روايات به خوبى دلالت دارد بر اينكه:
١- در موارد ضرورت، جايز است كه قربانى را در خارج از منى (و منطقه حرم) ذبح كنند.