را در راه اطعام و لزوم تناول قربانى كننده و فقراء سائل و غير سائل (القانع و المعتر) از گوشتهاى قربانى قرار داده، و بديهى است كه اين آيه ناظر به مواردى نيست كه قربانى كنندگان و فقراء از خوردن قربانى ممنوع بوده قربانى‌ها در معرض تلف شدن و دفن و سوزاندن مى‌باشند.
حكم الاضحية فى عصرنا، ص ١١ و ١٢.
اينكه در بعضى از روايات آمده كه با ريختن اولين قطره خون قربانى قربانى كننده آمرزيده مى‌شود، كنايه از ذبح براى تناول و اطعام فقرا و مساكين است. اين روايات نظير روايت فضيلت جهاد است كه مى‌فرمايد: يَغْفِرُ اللَّهُ الُمجاهِد بِاوَّلِ خَطْوَةٍ يَصِفُها فِى طَرِيْقِ الْجَهاد فِى سِبِيْلِ اللَّهِ (خداوند جهادگر را با اولين گام در راه جهاد فى سبيل الله مى‌آمرزد). «١»
آيا مى‌توان گفت كه همان اولين گام كافى است هرچند كه گامهاى بعدى را در راه فساد و تباهى بردارد؟
فتوى يا احتياط واجب و يا مستحب به تقسيم قربانى به سه بخش: يك سوم براى خود، يك سوم براى فقرا و يك سوم هديه به مؤمنين.
و ضامن دانستن حاجى نسبت به سهم فقراء در اين شرائط كه قربانى تلف مى‌شود و گرفتن وكالت از فقراء و مؤمنين، براى پرداخت مبلغى پول.
توصيه فقها بر اساس قرآن كه قربانى صحيح و سالم و فربه باشد، نشانگر آن است كه هدف از قربانى و ريختن خون، مصرف صحيح آن است.
و نيز در جايى كه شكار و كشتن صيد و آزردن حشرات و حتى جا به جا كردن حشره بدن حرام است و كفاره دارد چگونه ريختن خون ميليونها گوسفند و گاو و شتر، براى انهدام جايز است؟
از قديم در روايات و اصطلاحات فقها روزهاى ١١ و ١٢ و ١٣ را از آن جهت «تشريق» مى‌گفتند كه فقراء گوشتها را براى مصرف، در برابر آفتاب خشك و نگهدارى مى‌كردند، در اين روزها روزه گرفتن حرام است، هم‌چنين وجوب