پرشكوهترين مراسم عبادت و قربانى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨
قبض آن باطل است، بنابراين عمل بعضى كه به ادعاى فقر و وكالت از فقير ثلث فقير را از قربانى به خود حاجى مىفروشند يا هبه مىكند، صحيح نيست «١».
از نظر آيةالله العظمى مكارم در وضع كنونى كه گوشتهاى قربانى تلف مىشود، صحت ذبح در مِنى مشكل است خواه وكالت از فقير بگيرد يا نگيرد. «٢»
اين راه حل مشكل قربانى را بيشتر كرده و حاجى هم بايد قربانى كند و آنرا دور بريزد و هم بابت سهم فقير پول بپردازد و هم براى قبول و اعراض وكيل بگيرد.
٢- پرداخت پول قربانى به فقراء
بعضى در مجمع فقهى جدّه پيشنهاد دادند اكنون كه استفاده از بيشتر گوشتهاى قربانى براى تناول حجاج و اطعام فقرا ممكن نيست، حجاج در روز عيد قربان پول آن را به قصد قربت جدا كنند و به موقع آن را به جاى گوشت به فقرا تقديم دارند.
چنان كه در مورد فطريه فقها اجازه مىدهند كه به جاى غلّات اربع، پول آن را به فقراء تقديم كنند و يا در مورد كفّارات چنان كه گذشت.
در سال ١٩٤٩ م. حجاج مصرى از شيخ الازهر روز، شيخ محمود شلتوت، استفتاء كردند و از او اجازه خواستند كه پول قربانى را به نيازمندان بدهند، ولى شيخ الازهر تنها در قربانيهاى مستحب به آنان اجازه داد. «٣»
فريد وجدى صاحب دائرةالمعارف قرن بيستم مىنويسد: «وقتى كه دين تصريح مىكند كه حكمت قربانى واداشتن ثروتمندان به بذل و بخشش و مقصود از آن اطعام فقراست، (و ذبح حيوان در منى) و مانند ساير امم ركنى از اركان دين نيست، از نظر ما بايد پول قربانى را به جاى قربانى ميان فقرا تقسيم كرد». «٤»
در موسوعه فقهيه كويت آمده است:
جمهور فقهاى اهل سنت از جمله شافعيان و حنبليان و به قول ارجح نزد مالك و روايتى از ابو يوسف بر آنند كه قربانى سنت مؤكد است، نه واجب.
و اين نظر جمعى از اصحاب مانند بلال، ابن مسعود و سيد بن مسيب و عطاء و علقمه و اسود و اسحاق و ابىثور و ابن منذر است.
از جمله دلائل آنان اين است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمودند: