پرشكوهترين مراسم عبادت و قربانى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٧

ه. نظر و راه حل فقهاء:
از مجموع آيات استفاده كرديم كه هدف از قربانى سوزاندن براى رساندن بوى آن به خدا و يا دفن كردن آن براى رسيدن آن به خداى زمينى و يا نوشاندن خون آن به خدا نبوده بلكه قرآن اين خرافات جاهلى را نفى كرده است. هدف اصلى از قربانى كه قرآن به روى آن تكيه كرده اطعام مساكين، وَ اطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِيْر، و سيراب شدن قلب زائر از محبت و پرستش خداست.
و در روايات نيز اين هدف اساسى به عنوان علت و حكمت تشريع قربانى ذكر شده به عنوان نمونه امام على عليه السلام از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مى‌كنند كه:
«انَّما جَعَلَ اللَّهُ الْأضْحَى لَيشْبَعَ مِنْهُ مَسَاكِيْنَكُمْ مِنَ اللَّحْم فَاطْعِمُوهم «١»؛
جز اين نيست كه خداوند قربانى را براى آن قرار داد تا مساكين شما از گوشت سير شوند پس اطعامشان كنيدو گوشت را به ايشان بخورانيد».
و تنها اراقه دم و ريختن خون كه بعضى از علماى اهل سنت به آن قائلند نمى‌تواند هدف قربانى و تقرب به خدا باشد و اگر در ظاهر برخى روايات كلمه اراقه دم به كار رفته منظور ريختن خون براى مصرف كردن و اطعام فقراء است نه دور ريختن و آتش زدن.
راه حلهاى ارائه شده از اين قرار است:
١- فروش يا هبه سهم فقراء
از آنجا كه بعضى از مراجع عظام تقسيم قربانى به سه قسمت را احتياط واجب مى‌دانند، بخصوص در مورد سهم فقراء و در شرايط كنونى بيشتر قربانيها دفن يا سوزانده مى‌شود و به فقرا نمى‌رسد، حاجى را ضامن سهم فقرا دانسته و قربانى را نسبت به آن سهم مجزى نمى‌دانند. براى حل اين مشكل چنين فرموده‌اند:
«نسبت به صدقه و اهداء، انسان مى‌تواند از فقراء و مؤمنين وكالت در قبول و اعراض بگيرد و بعد از ذبح از طرف آنها قبول كرده و بدون تقسيم اعراض نمايد». «٢»

از نظر امام خمينى رحمه الله و ساير مراجع عظام فروش يا هبه سهم فقير قبل از قربانى و بدون