ب. كيفيت قربانى در اسلام
«وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيْها خَيْرٌ «١»؛
و شترهاى چاق و فربه را براى شما از شعائر الهى قرار داديم در آنها براى شما خير و بركت است».
بُدن بر وزن قُدس جمع بَدَنِه بر وزن عجله به معناى شتر بزرگ و چاق و گوشت‌دار است و از آنجايى كه چنين حيوانى براى مراسم قربانى و اطعام فقراء و نيازمندان مناسبتر است مخصوصاً روى آن تكيه شده است «٢» و مى‌فرمايد: براى شما در چنين حيواناتى خير و بركت است (لَكُمْ فِيها خَيْرٌ).
هرچند كه فربه بودن از شرائط الزامى قربانى نيست، امّا از آن‌جا كه خداوند مى‌فرمايد: وَ انْفِقُوا مِمّا تُحِبُّون (از آن‌چه را كه دوست داريد انفاق كنيد)، مسلماً هرچه قربانى سالم‌تر و بزرگ و گوشت‌دارتر باشد، دوست‌داشتنى‌تر است و ايثار آن مايه قرب بيشتر به خدا خواهد بود.
از اين رو در مناسك مراجع تقليد آمده كه قربانى بايد صحيح و سالم بوده نه كمسال باشد و نه پير و فرتوت، تام الاجزاء بوده، ناقص و لاغر نباشد. «٣»
در شرائط كنونى بيشتر گوسفندان را از سومالى و قسمتى را از استراليا و زلاند نو مى‌آورند «٤» در بازديدى كه نويسنده خود از آغلهاى مكّه داشت؛ گوسفندان سومالى پرورشى و داراى كيفيت پائينى و اغلب كوفته و اخته شده است امّا گوسفندان استراليا و زلاند نو، بسيارى از آنها گوسفندانى است كه براى پشمش پرورش داده مى‌شود و گوشتش خوراكى نيست و در خارج به عنوان كود از آن