الگوى مصرف از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٧ - ٦/ ٢ رعايت مقتضيات زمان

٢٤٨. الكافى به نقل از عبّاس بن هلال شامى، غلام امام كاظم عليه السلام: به امام عليه السلام گفتم: فدايت گردم! كسى كه غذاى خشك مى‌خورَد و لباس خشن مى‌پوشد و خودش را خداترس نشان مى‌دهد، براى مردم، چه قدر خوشايند است! فرمود: «آيا ندانسته‌اى كه يوسفِ پيامبرِ پيامبرزاده، لباس ابريشمى زرباف مى‌پوشيد و در جلسات فرعونيان مى‌نشست؟».

تا اين كه در ادامه فرمود: «خداوند، غذا و نوشيدنى حلال را حرام نكرده است؛ [بلكه‌] حرام را چه كم باشد و چه زياد حرام كرده است. خداوند عز و جل فرموده است: «بگو: چه كسى زيورهايى را كه خداوند براى بندگانش بيرون آورده و نيز روزى‌هاى پاك را حرام كرده است؟».

٢٤٩. الكافى: على بن قدّاح گفت: امام صادق عليه السلام جامه مَروىِ زيبايى پوشيده و به من تكيه داده بود يا گفت: به پدرم تكيه داده بود. عُبّاد بن كثير، امام عليه السلام را ديد و به ايشان گفت: اين چه لباس فاخرى است كه به تن كرده‌اى؟! اگر لباس ديگرى مى‌پوشيدى، بهتر بود.

امام صادق عليه السلام به وى فرمود: «اى عُبّاد! واى بر تو! «چه كسى زيورهايى را كه خداوند براى بندگانش فراهم آورده، و نيز روزى‌هاى پاك را حرام كرده است»؟! خداوند عز و جل، وقتى نعمتى را بر بنده‌اى ارزانى‌

مى‌دارد، دوست دارد كه آثار آن را در وى ببيند. اين، اشكالى ندارد. اى عبّاد! واى بر تو! من پاره تن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هستم، پس مرا ميازار».

عبّاد، خودش دو لباس قِطْرى‌[١] مى‌پوشيد.

[١] قِطْرى( يا قَطَرى): جامه بافته از كَنَف( چتايى)؛ نوعى جامه كم‌ارزش و نسبتا خشن كه رنگش به سرخى مى‌زد.