٢٠٥. سنن ابى داود به نقل از انس: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برون آمد و گنبدى بلند ديد. فرمود: «اين چيست؟». يارانش گفتند: اين، از آنِ فلان مرد از انصار است. پيامبر صلى الله عليه و آله سكوت ورزيد و خود را نگاه داشت تا آنگاه كه صاحب آن گنبد، نزد وى آمد و در ميان مردم، به ايشان سلام داد. پيامبر صلى الله عليه و آله از او روى گردانْد و اين كار را چند بار انجام داد؛ چندان كه آن مرد، خشم و رويگردانى وى را دريافت. پس از اين حال، به يارانش گله برد و گفت: به خدا سوگند! من اين رفتار پيامبر صلى الله عليه و آله را نمى‌پسندم. گفتند: وى برون آمد و گنبدت را ديد».

مرد به گنبد خويش بازگشت و آن را ويران كرد؛ چندان كه با خاكْ يكسانش نمود. ديگر بار، روزى پيامبر صلى الله عليه و آله برون آمد و آن [گنبد] را نديد. فرمود: «آن گنبد چه شد؟». گفتند: صاحب آن، از رويگردانى شما، به ما گله آورد و ما او را [از ماجرا] آگاه كرديم؛ پس، آن [گنبد] را ويران ساخت.

فرمود: «هان كه هر ساختمانى، وبال گردن صاحب آن است، مگر اين كه چاره‌اى از آن نباشد».

٢٠٦. سنن ابى داود به نقل از انس: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هنگامى كه بر گنبدى بنا شده بر آستانه خانه مردى از انصار گذر مى‌كرد، فرمود: «اين چيست؟».

گفتند: گنبدى است كه فلان كس، بنا كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر مالى كه چنين باشد، روز قيامت، وبال گردن صاحب خويش است».

اين خبر، به آن مرد انصارى رسيد؛ پس آن [گنبد] را ويران كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله، بار ديگر از آنجا گذشت و آن را نديد؛ پس، از آن پرسيد. خبرش دادند كه: آن مرد، چون سخن شما را شنيده، آن را ويران كرده است.

فرمود: «خدايش رحمت كند! خدايش رحمت كند!».

٢٠٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه فراتر از حدّ نيازش، ساختمان بنا كند، در روز قيامت، واداشته مى‌شود كه آن را بر گردن انداخته، حمل كند.

٢٠٨. امام صادق عليه السلام: هر كس فراتر از حدّ نيازِ سكونتش، ساختمان بسازد، روز قيامت، واداشته مى‌شود كه آن را بر دوش كشد.