خلاصه، حضرت فاطمه (س) در طول مدت زندگى با اميرمؤمنان (ع)، هرگز حريم آن حضرت را ناديده نگرفت و در تكريم شخصيت آن بزرگوار كوتاهى نكرد تا جايى كه حضرت على (ع) در اين باره فرمود:
فَوَ اللَّهِ ما اغْضَبْتُها ... وَ لا اغْضَبَتْنى‌ وَ لا عَصَتْ لى‌ امْراً. «١» سوگند به خدا! نه من [در زندگى مشتركمان‌] فاطمه را به خشم آوردم و نه او مرا به خشم آورد و نافرمانى كرد.
٤. با زيردستان: حضرت فاطمه (س) با همه مقام و منزلتى كه داشت كارهاى خانه را خود انجام مى‌داد و تا مدتها خدمتكار نداشت. زمانى هم كه به دستور پيامبر (ص) فضّه افتخار خدمتكارى آن حضرت را پيدا كرد، باز نيمى از كارهاى خانه را خود آن گرامى انجام مى‌داد.
سلمان مى‌گويد: فاطمه (س) را ديدم كه با آسياب دستى جو آرد مى‌كند، در حالى كه دستهايش زخم شده و ميله دستاس خونين بود. عرض كردم: «اى دختر رسول خدا! دستهايت تاول زده. چرا خود را به زحمت مى‌افكنى؟ اين فضه در كنار تو ايستاده است!» فرمود: «رسول خدا (ص) به من سفارش كرده كه كارهاى خانه را با فضه تقسيم كنم. يك روز او كار كند و روز ديگر من. ديروز نوبت او بود و امروز نوبت من است.» «٢» اين قرار را خود فاطمه (س) به پيامبر (ص) پيشنهاد كرد و آن حضرت پذيرفت. وقتى پدرش فضه را به وى بخشيد، فرمود: «فضّه را نمازگزار يافته‌ام. پس با او خوش رفتارى كن.» فاطمه (س) عرض كرد: «يا رسول اللَّه علَىَّ يومٌ و عَلَيْها يَوْمٌ؛ روزى من كار مى‌كنم و روزى ديگر فضّه.» چشمهاى رسول خدا (ص) پر از اشك شد و فرمود: «خداوند داناتر است بر اينكه رسالتش را در كدام خاندان قرار دهد.» «٣»