آنان در پرتو تربيت الهى شايستگى مربيگرى انسانها را پيدا كردند و همگان بايد در مكتب تربيتى ايشان درس ادب و اخلاق بياموزند، آن چنان كه على (ع) فرمود:
انّا صَنايِعُ رَبِّنا و النَّاسُ بَعْدُ صَنايِعُ لَنا سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) ٩٥ درس دوازدهم: ايثار و انفاق‌ «١» ما تربيت يافته پروردگارمان هستيم و مردم پس از آن تربيت يافته ما هستند.
امّ سلمه، همسر رسول خدا (ص) مى‌گويد: پس از ازدواج با پيامبر (ص) من عهده‌دار امور دخترش فاطمه (س) شدم، اما به خدا قسم او با ادب‌تر و آگاه‌تر از من به همه مسائل و موضوعات بود. «٢» در ادامه درس به جلوه‌هاى رفتارى ادب، وقار و مهربانى حضرت زهرا (س) اشاره مى‌كنيم.
١. در برابر معبود: ادب عبادى حضرت زهرا (س) ايجاب مى‌كرد كه در محراب عبادت با همه وجود در پيشگاه معبود خويش بايستد و غرق درعظمت او گردد و از خود بى خود شود، چنان كه رسول‌خدا (ص) بر اين حال دختر خويش گواهى داده است. «٣» در بعد كمّى نيز ادب بندگى ايجاب مى‌كرد شب و روز زهرا (س) صرف عبادت گردد و چنان براى نماز بر پاى خود بايستد كه پاهاى مباركش به رنج و درد افتد. «٤» ٢. در برابر رسول اللَّه (ص): در چشم و دل زهرا (س) هيچ كس به اندازه رسول اللَّه (ص) جا نداشت. بدين جهت رفتار وى در برابر پدر رفتارى ويژه و بسيار مؤدّبانه بود. آن گاه كه رسول اللَّه (ص) پيش فاطمه (س) مى‌آمد، تمام قد مى‌ايستاد و مشتاقانه به استقبال پدر مى‌شتافت و بر دست او بوسه مى‌زد و عبا از دوشش گرفته، نعلين او را به كنار مى‌گذاشت و آن گاه آن حضرت را در جاى خويش مى‌نشاند و خود، مؤدب پيش رويش مى‌نشست وهرگاه پدر او را صدا مى‌كرد، ندايش را با «لبيك، لبيك» پاسخ مى‌داد. «٥»