يَخْشَعُ لَهُ الْقَلْبُ وَ تَذِلُّ بِهِ النَّفْسُ وَ يَقْتَدى‌ بِهِ الْمُؤمِنُونَ. «١» با پوشيدن اين جامه، دل خضوع مى‌يابد و نفس رام مى‌گردد و مؤمنان بدان تأسّى مى‌كنند.
فاطمه (س) به عنوان دختر رسول خدا (ص)؛ پيشواى مسلمانان، همسر اميرمؤمنان (ع)؛ حجّت زمان و خود نيز به عنوان معصوم و حجّت خدا، زهد و ساده زيستى را برگزيد. اين منش و روش در همه ابعاد زندگى او متجلّى بود. در خانه پدر، در مهر و جهيزيّه اندك، در خانه ساده همسر، در بخشش لباس عروسى و گلوبند با بركت؛ همان كه گرسنه‌اى را سير كرد، برهنه‌اى را پوشاند، فقيرى را بى نياز ساخت و بنده‌اى را آزاد كرد؛ «٢» در چشمان به گودى نشسته‌اش بر اثر گرسنگى، در دستان پينه بسته‌اش و در لباسهاى غبار آلودش. در ادامه درس با نمونه‌هاى عينى زهد در زندگى دختر پيامبر (ص) آشنا مى‌شويم.
١. بى رغبتى به دنيا در زهد زهرا (س) همين بس كه همچون همسرش على (ع) به آسانى از دنيا گذشت و به همه مظاهر آن پشت كرد و بر سر قرب حق تعالى و رضوان او و زندگى جاويد آخرت، دنيا را سه طلاقه نمود. او با صراحت موضع خود را نسبت به دنياى دنيا پرستان اعلام كرد و فرمود: «انى‌ لا احِبُّ الدُّنْيا؛ من دنيا را دوست ندارم.» «٣» آنچه براى زهرا (س) ارزشمند است، انس با حق و ارتباط با معبود است. از اين رو، وقتى پيامبر (ص) دعايى به او مى‌آموزد، رضايت و تشكر خود را چنين اعلام مى‌كند: «يا ابَةِ لَهذا احَبُّ الىَّ مِنَ الدُّنيا وَ ما فيها؛ پدر جان! چنين دعايى از دنيا و آنچه در آن است، نزدمن‌محبوب‌تراست. «٤» در زيارتنامه آن حضرت آمده است: «حَليفَةُ الْوَرَعِ و الزُّهْدِ». «٥» در اينجا زهرا (س) نه زاهد كه بالاتر از آن، همدم و هم پيمان زهد معرفى شده و او به راستى بريده و منقطع از دنيا