درس اول: ويژگيهاى تربيت اسلامى‌ تربيت از ريشه «ربو» و به معناى پر سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) ١٩ ويژگيها ص : ١٦ ورش و رشد دادن است و در كاربرد مطلق و بدون قيد در مورد انسان و غير انسان همچون حيوانات و نباتات به كار مى‌رود. چنان كه در مورد انسان نيز اختصاص به استعدادهاى معنوى، مانند علم و ايمان ندارد؛ بلكه شامل هر گونه استعدادى مى‌شود. بنابراين، در تعريف تربيت با مفهوم گسترده آن مى‌توان گفت: «تربيت عبارت است از رشد دادن و يا فراهم كردن زمينه رشد و شكوفايى استعدادها و به فعليّت رساندن قواى نهفته يك موجود.» «١» درباره مفهوم اصطلاحى تربيت انسان، تعريفهاى مختلفى ارائه شده است كه جامع‌ترين و فراگيرترين آنها را مى‌توان اين تعريف دانست:
«تربيت عبارت است از فراهم كردن زمينه‌ها و عوامل براى شكوفايى استعدادهاى بالقوّه انسان در جهت مطلوب.» «٢» منظور از پسوند «اسلامى» نيز آموزه‌هاى دينى موضوع تربيت است كه در قرآن كريم و روايات بدانها اشاره رفته و از امتيازات و ويژگيهاى تربيت اسلامى به شمار مى‌رود. البته قرآن براى تربيت معنوى و اخلاقى واژه «تزكيه» و مشتقات آن را به كار برده است، مانند آيه «قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا «٣»» و آيه «وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ» «٤».