درس نهم: صبورى و بردبارى‌ اينكه چرخ زندگى همواره و در هر شرايطى بر وفق مراد بچرخد، خواسته‌اى است ايده‌آل و به ندرت تحقق مى‌پذيرد. هر انسانى به تناسب جايگاه و مسئوليت و نيز ديد و نگرشى كه به مسائل و رخدادها دارد، همچنين فضا و شرايطى كه زندگى مى‌كند با ناملايمات و دشواريهايى روبه رو است.
پيامبران و رهبران الهى به لحاظ مسئوليت خطيرى كه دارند و تهديداتى كه از سوى دشمنان كينه توز و سرسخت آنان متوجه ايشان است، با مصائب و دشواريهاى بيشترى مواجه هستند. از اين رو خداوند متعال يكى از ويژگيهاى برجسته پيامبران اولواالعزم را صبر و استقامت آنان و تحمّل دشواريها در راه خدا مى‌داند و به پيامبر خاتم (ص) مى‌فرمايد:
فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ اولُواالْعَزْمِ مِنَ الرُّسُل. (احقاف: ٣٥)
پس صبر كن همچنان كه پيامبران اولواالعزم صبر كردند.
در روايتى از اميرمؤمنان (ع) ميزان گرفتاريها و ابتلائات انسان به ميزان ايمان و دين او گره خورده است: «بَلاءُ الرَّجُلِ عَلى‌ قَدْرِ ايمانِهِ وَ دينِهِ» «١» بدين روى رهبران الهى، سپس جانشينان ايشان و در مرحله بعد، پيروانشان همواره بيشترين ابتلائات را داشته‌اند؛ چنان كه امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
انَّ اشدَّ النَّاسِ بَلاءً الْانْبياءُ ثُمَّ الَّذينَ يَلُونَهُم ثُمَّ الْامْثَلُ فَالْامْثَلُ.»