روح و روان من است. او حوريّه‌اى است به صورت بشر. هنگامى كه در محراب خود و در پيشگاه پروردگار بزرگ و عظيم خويش به عبادت مى‌ايستد، نورش براى فرشتگان آسمان مى‌درخشد، آنسان كه نور ستارگان براى زمينيان.
خداوند به فرشتگانش مى‌گويد: اى فرشتگان من! به بنده من فاطمه بنگريد كه چگونه در پيشگاه من ايستاده در حالى كه بند بند وجودش از خوف من مى‌لرزد و با تمام قلبش به عبادت من روى آورده است.
اى فرشتگان! من شما را گواه مى‌گيرم كه پيروان او را از آتش دوزخ ايمنى بخشم. «١» اين حديث شريف- كه هم در منابع شيعى آمده و هم در منابع معتبر اهل سنت- مى‌رساند كه فاطمه (س) در عبادت از چه اوج و عظمت و در پيشگاه خداوند از چه ارج و منزلتى برخوردار است تا جايى كه پروردگار عالم در پرتو عبادت و بندگى خالصانه و خاشعانه وى بر ملائكه مقرّبش مباهات مى‌كند و به بركت وجود او، پيروانش را در آتش دوزخ نمى‌سوزاند.
جلوه‌هاى عبادت حضرت فاطمه (س)
حضرت زهرا (س) زنى بود جوان و كم سنّ و سال و همچون ديگر زنان داراى خانواده و همسر و فرزندان و مسئول اداره و تربيت ايشان و حتى درگير با كارهاى جنبى‌اى ديگر، مانند اشتغال به كارهاى دستى اقتصادى، هدايت و ارشاد زنان و بانوان، خدمت رسانى به محرومان و تلاش در عرصه‌هاى سياسى و نظامى. با اين حال، ابعاد عبادى- به معناى خاص- زندگى آن گرامى چنان گسترده و جلوه‌هاى پرستش و نيايشش زينت بخش صفحات تاريخ گشته كه همه را به تحيّر و تحسين وا داشته و از او عابده‌اى بى همتا ساخته است، چندان كه در وصفش آمده است:
در همه دنيا عابدتر از فاطمه (س) يافت نمى‌شود. او به حدى براى عبادت بر پا مى‌ايستاد كه پاهايش ورم مى‌كرد. «٢»