كمالجويى و عقلانى انسان، همچنين با آرمانهاى اخلاقى و معنوى او در رابطه با ديگران و آفريدگار جهان توافق ندارد.
در تربيت الهى زندگى معنا و مفهوم پيدا مى‌كند و اتصال به مبدأ اعلا و از او بودن و به سوى او حركت كردن حيات آدمى را جاودانه مى‌سازد و انسان به تلاش و كوشش تحريك مى‌شود و در مسير كمال گام بر مى‌دارد.
تربيت دينى نه تنها انسان را در اين دنيا به فضائل معنوى و اخلاقى مى‌آرايد و او را فردى كمالجو، دانش دوست، با تقوا، ايثارگر و عدالتخواه بار مى‌آورد؛ بلكه با ارتباط دادن فرد به مبدأ هستى و سوق دادنش به سوى كمال مطلق، سعادت هميشگى او را تأمين مى‌كند؛ در حالى كه مكاتب غير الهى غالباً در صدد تأمين سعادت موقتى افراد هستند.
٢. جنبه هدايتى: در قرآن و ديگر متون دينى، خداوند متعال به عنوان هادى و راهنما معرفى شده است. هدايت تكوينى الهى همه موجودات را در بر مى‌گيرد و كل جهان آفرينش از سنّتهاى الهى پيروى مى‌كند:
قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى‌ (طه: ٥٠)
گفت: پروردگار ما همان كسى است كه به هر موجودى آنچه را لازمه آفرينش او بوده داده است [و] سپس هدايت كرده است.
هدايت تشريعى به وسيله پيامبران صورت مى‌گيرد. قرآن مجيد هدايتگر انسان به بهترين وجه است:
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتي هِيَ أَقْوَمُ (اسراء: ٩)
اين قرآن به راهى كه استوارترين راههاست، هدايت مى‌كند.
پيامبران و امامان نيز در ابلاغ و تبيين احكام الهى نقش هدايتى ايفا مى‌كنند:
وَ جَعَلْناهُمْ ائِمَّةً يَهْدُونَ بِامْرِنا وَ اوْحَيْنا الَيْهِم فِعْلَ الْخَيراتِ (انبياء: ٧٣)
و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت مى‌كنند و انجام دادن كارهاى نيك را به آنها وحى كرديم.