امام حسن (ع) بعد از پدر به امامت رسيد و الگوى زهد و تقواو گذشت است و همه زندگى‌اش در خدمت به دين، ستيز با ستمگران و هدايت امت سپرى شد. امام حسين (ع) مظهر عزت، شجاعت و جهاد براى همه آزاديخواهان تاريخ است. دخترانش زينب و ام كلثوم نيز هر يك شير زنانى هستند كه با آگاهى و صلابت، رسالت برادران خويش را پى گرفتند و در كربلا به رغم رويارويى با آن همه رنج و محنت، فرياد حسين (ع) را در كوفه و شام و ديگر منازل به گوش ديگران رسانده، در برابر دشمن خونخوارى چون عبيداللَّه و يزيد مردانه ايستادگى كردند.
اينك با گذشت قرنها از فرزنددارى فاطمه (س) اين پرسش مطرح است كه وى چگونه و با چه روشهايى از عهده اين وظيفه سنگين، آن هم در آن شرايط و با مسئوليتها و مشاغل مهم ديگر بر آمد؟
ديدگاههاى فاطمه (س)
قبل از تبيين شيوه‌هاى تربيتى حضرت زهرا (س) لازم است اشاره‌اى به ديدگاههاى آن حضرت درباره خانواده، فرزند و موضوع تربيت داشته باشيم.
١. خانواده:
از منظر فاطمه (س) ارزش كانون مقدس خانواده به حدى است كه او دوست داشت تمام اوقات خود را در آن بگذراند، بى آنكه احساس خسارت و زيان كند.
او چنان به كانون خانواده دل بسته بود كه وقتى مسئله تقسيم كار بين آن حضرت و على (ع) مطرح و معلوم شد كه فاطمه (س) بايد در محيط خانه به ايفاى مسئوليت بپردازد، بسيار خوشحال گشت. «١» ٢. فرزند:
حضرت زهرا (س) فرزند را امانت الهى در دست والدين و با الهام از فرمايش پيامبر (ص)، دسته گلى خوشبو «٢» و پدر و مادر را مسئول تربيت و رشد فرزند مى‌دانست. او فرزنددارى را شأن كوچكى نمى‌دانست كه امر اداره آن را به ديگرى واگذارد و خود در پى مشاغل ديگر هر چند مهم و پر سر و صدا برود. از اين رو، وقتى‌