سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) - رفیعی، علی - الصفحة ٥٣
و بدين سان، آنان را از اين نحوه برخورد بر حذر داشت و از ايشان خواست تا در گفت و گو با پيشواى خود ادب را ارج نهند.
در روايتى حضرت فاطمه (س) مىگويد: از آن پس من پدرم را با لفظ «اب» (بابا) خطاب نمىكردم؛ بلكه همانند ديگران او را «رسول اللَّه» مىخواندم. چند بار پدرم را با لقب «رسول اللَّه» صدا كردم، ولى جواب نگفت. سپس فرمود: «فاطمه جان! اين آيه درباره تو و خاندان تو و نسل تو نازل نشده است. تو از منى و من از توام. مخاطب آيه افراد ستمگر، خشن و خود برتر بين قريش هستند. تو مرا همان بابا خطاب كن؛ چه اينكه اين تعبير، بهتر و بيشتر قلب مرا زنده و شاداب مىسازد و خدا را خوشنود و راضى مىكند.» «١» حضرت زهرا (س) در برابر قوانين اسلام و امر نبوت و ولايت مطيع بود و وقتى فرمان تازهاى مىرسيد با تمام وجود به آن عمل مىكرد. او به گواهى تاريخ در تمام مدت زندگى، همراه و همگام پيامبر (ص) بود و در سختترين و سهمگينترين شرايط بحرانى نه تنها لب به شكوه نمىگشود؛ بلكه به يارى پدر مىشتافت و بدين وسيله بار سنگين غصهها و رنجها را از دوشش بر مىداشت.
بارزترين نمونه عملى اطاعت فاطمه (س) از مقام نبوت و دفاع از سياستها و مواضع آن گرامى را مىتوان در دوران سه ساله محاصره اقتصادى در شعب ابوطالب ديد.
حضرت زهرا (س) بنابر نقل مشهور، دو ساله بود كه ماجراى شعب پيش آمد. اين دوره از سختترين دوران تاريخ صدر اسلام است. مسلمانان سه سال در وضعيتى غير قابل تحمل با تحمل گرسنگى و تشنگى روزهاى بسيار گرم و شبهاى سردى را گذراندند. «٢» فاطمه (س) در شرايط خطير و بحرانى دوران مكّى نه تنها همه سختىها را تحمل كرد و حتى يك بار از وضع موجود گلايه نكرد، بلكه همچون يك مونس و پرستار و بالاتر، يك مادر براى رسول خدا (ص) بود و با رفتار حمايتگرانه خود او را به ايستادگى در صراط مستقيم حق و سازش ناپذيرى براى خواستههاى زورگويانه كفار قريش تشويق مىكرد. «٣»