و آنها [مهاجران‌] را بر خود مقدم مى‌دارند هر چند خود بسيار نيازمند باشند و كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش مصون و محفوظ مانده‌اند رستگارانند.
امير مؤمنان (ع) ايثار را اوج احسان و نيكى، «١» شريف‌ترين نوع بخشش «٢»، برترين عبادت، «٣» منش نيكوكاران وخوى نيكان و برگزيدگان «٤» دانسته است.
اهل بيت عصمت و طهارت با تأسّى به سيره نبوى (ص) مختصر امكانات مالى و درآمد روزمرّه زندگى خويش را به نيازمندان مى‌دادند و توده‌هاى مردم را بر خود مقدم مى‌داشتند. در اين ميان حضرت زهرا (س) در اوج قرار داشت. سرتاسر زندگى او تبلور ايثار بود. او هيچ گاه حتى در سخت‌ترين شرايط، نيازمندى را از درگاه خويش نراند سختى زندگى و گرسنگى كودكان خويش را تحمل كرد، ليكن بازگشت مأيوسانه درماندگان را هرگز.
زهرا (س) به ما آموخت كه براى رسيدن به خوبى‌ها بايد از خويشتن گذشت:
لَن تَنالُوا البِرَّ حَتّى‌ تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ (آل عمران: ٩٢)
هرگز به [حقيقت‌] نيكوكارى نمى‌رسيد مگر از آنچه دوست مى‌داريد [در راه خدا] انفاق كنيد.
دختر پيامبر (ص) به ما آموخت كه ملاك انفاق دارايى نيست كه توانايى است:
لَوْ انْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبّى لَامْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْانْفاقِ (اسراء: ١٠٠)
اگر شما مالك خزائن رحمت پروردگار من بوديد، در آن صورت [به دليل تنگ نظرى‌] امساك مى‌كرديد، مبادا انفاق، مايه تنگدستى شما شود.
انفاق و ايثار در همه ابعادش در وجود فاطمه (س) به صورت ملكه‌اى در آمده بود كه در تمامى زواياى زندگى‌اش تبلور داشت. صحنه‌هايى كه فاطمه (س) در زندگى كوتاه مدت خود از ايثار ترسيم كرده است، بى شك در تاريخ بشر بى نظير است. اينك در ادامه درس به جلوه هايى از انفاق و ايثار خدا پسندانه فاطمه (س) اشاره مى‌كنيم.