ب. در مدينه‌ فاطمه (س) دوران سخت مكه را در پرتو صبر و بردبارى با موفقيت سپرى كرد و سه‌روز پس از هجرت رسول خدا (ص) به مدينه، همراه على (ع) رهسپار اين شهر شد. فاطمه (س) مسير طولانى حدود چهار صد و هفتاد كيلومترى مكه- مدينه را در زير آفتاب سوزان حجاز در حالى كه از يورش غافلگيرانه قريش بيمناك بود، طى كرد و در قبا به پدر ملحق و همراه آن حضرت وارد مدينه شد و در خانه ابو ايوب انصارى سكنى گزيد.
حضرت فاطمه (س) به امر خدا و موافقت پيامبر (ص) در سال دوم يا سوم هجرى «١» با على (ع) ازدواج كرد. مسائل و مشكلاتى كه پس از ازدواج و در زندگى انتخابى او و على (ع) پديد آمد، گرچه با سنخ مشكلات و دشواريهاى دوران مكّى ازجهاتى تفاوت داشت، اما از نظر حجم اندك نبود.
او با كسى ازدواج كرد كه در تقوا و شجاعت و انسانيت و اخلاق بى نظير بود؛ ولى در فقر و نادارىِ سختى به سر مى‌برد. همه دارايى على (ع) در وقت ازدواج، شمشيرى بود و زرهى و شترى. صورت جهيزيه سرور زنان عالم و دختر خاتم پيامبران چنان ساده و اندك بود كه زبانزد خاص و عام گرديد و حتى بنا به روايتى خود فاطمه هم از آن نگران شد و به پدر عرض كرد:
[پدرم!] تو مى‌دانى من اهل دنيا نيستم؛ اما وقتى در اين شب [عروسى‌] به اثاث فقيرانه‌ام مى‌نگرم، نگران مى‌شوم كه مبادا على بپرسد چه چيز همراه خود آورده‌اى!؟ پيامبر (ص) فرمود: مطمئن باش كه على براى هميشه از اين ازدواج خشنود خواهد بود. «٢» ميزان فقر على (ع) به حدى بود كه خانه در بيش‌تر روزها بى آذوقه بود. فاطمه (س) تحمّل مى‌كرد؛ ولى اين تحمل براى مادر مهربانى كه نگران وضع كودكان خويش است و هر لحظه چشمش به چهره زرد آنها بر اثر گرسنگى مى‌افتد، بسيار مشكل است. فاطمه (س) براى رضاى خدا تحمل كرد و براى يك بار هم وضع موجود را به رخ على (ع) نياورد.