پذيرى در عرصه‌هاى مختلف زندگى است كه اينك به برخى ابعاد آن در مكه و مدينه اشاره مى‌كنيم.
١. در مكه‌ حضرت فاطمه (س) از همان طفوليّت همه سعى خود را در حمايت و پشتيبانى روحى و فكرى از پيامبر (ص) به كار برد و در سخت‌ترين و سهمگين‌ترين دوران رسالت به يارى پدر شتافت و با گفتار و كردار مهربانانه خويش- كه اوج تعهّد و مسئوليّت پذيرى او را در برابر مقام رسالت به تصوير مى‌كشيد- غصّه‌ها و رنجهاى ناشى از بى حرمتى و آزار قريش را از دل رسول اللَّه (ص) مى‌زدود و مهربان‌تر از هر مادر به تيمار روح پدر مى‌پرداخت تا جايى كه پيامبر (ص) به دختر خردسال خويش «امّ ابيها» خطاب كرد و او را در جايگاه مادر خود ديد؛ چرا كه حضرت فاطمه (س) در آن شرايط خطير و سهمگين براى پيامبر (ص) نقش يك مادر دلسوز و مهربان را ايفا مى‌كرد.
مقام معظّم رهبرى در بيانى ضمن اشاره به رخداد شعب ابوطالب نقش زهرا (س) را در دوران مكه چنين ترسيم مى‌كند.
اين دختر [حضرت فاطمه (س)] تا بزرگ شد ... نوبت اوقات شعب ابى طالب رسيد. در آن گرسنگى‌ها و سختى‌ها و فشارها، غربتها، روزهاى داغ از آفتاب، شبهاى سرد از هواى آن منطقه، شكم‌هاى گرسنه، لب‌هاى تشنه، جلوى چشمشان بچه‌ها از گرسنگى و تشنگى پر پر مى‌زدند. سه سال پيغمبر در بيابان‌هاى اطراف مكه اين جور زندگى كرد. آن دختر فرشته نجات پيغمبر بود. در اين دوران سخت در همين دوران بود كه خديجه از دنيا رفت. در همين دوران بود كه ابوطالب از دنيا رفت. پيغمبر تك و تنها [ماند]. اين دختر بود كه نوازشش مى‌كرد، پذيرايى مى‌كرد، دلدارى مى‌داد، غبار غم و كدورت را از چهره او مى‌زدود. آنقدر تكرار شد اين كار كه پيغمبر به اين دختر بچه هفت- هشت ساله گفت: «مادر» مثل مادر از پدرش كه همه مشكلات عالم وجود و كون، مشكل هدايت همه بشريت بر دوش او بود