درس پنجم: عبادت و بندگى خالصانه‌ معصومان از جمله حضرت زهرا (س) در بالاترين مرحله شناخت حق تعالى جاى دارند و همين درك و شناخت عميق، آنان را به ارتباط و انسى هميشگى با خدا و عبادتى خالصانه و مشتاقانه در پيشگاه معبود، وا مى‌دارد.
عبادت، خضوع و خشوع بنده در برابر معبود و سر ساييدن عاجزانه آفريده ضعيف و ناتوان به درگاه آفريننده قادرِ عزيز و كامل است. عبادت، نياز بنده فقير است به پيشگاه خداوند غنىّ، بنده هر چه خود را نيازمندتر و ضعيف‌تر ببيند، بيشتر شيفته و واله عظمت و جلال معبود مى‌گردد و با بندگى خالصانه به تماشاى جمال يار مى‌نشيند.
شرط دستيابى به كمال و برخوردارى از نعمتهاى الهى، توجه به منشأ كمالات و ولىّ همه نعمتها و فيوضات است؛ چه آنكه هر چه هست از اوست: «وَ ما ب سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) ٤٨ ٣. نيايش فاطمه(س)
ص : ٤٨ ِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ (نحل: ٥٣)؛ آنچه از نعمتها داريد همه از سوى خداست.» حتى توفيق بندگى و تزكيه نفس نيز از عنايات ويژه اوست:
وَ لَوْلا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ مازَكى‌ مِنْكُم مِن احَدٍ ابَداً وَلكِنَّ اللَّهَ يُزَكّى‌ مَنْ يَشاءُ. (نور: ٢١) و اگر فضل و رحمت الهى بر شما نبود، هرگز احدى از شما پاك نمى‌شد؛ ولى خداوند هر كه را بخواهد تزكيه مى‌كند.
اينجاست كه فاطمه (س) پيوسته خود را براى عبادت از همه چيز فارغ مى‌نمود. امام باقر (ع) مى‌فرمايد: روزى رسول خدا (ص) سلمان را به خانه فاطمه (س) فرستاد. سلمان مى‌گويد: پشت در، لختى توقف و سپس سلام كردم و وارد خانه شدم. شنيدم فاطمه (س)