دخترم فاطمه (س) آنچنان خداوند، دل و تمامى وجودش را سرشار از ايمان كرده كه براى طاعت خدا خود را از همه چيز فارغ ساخته است.
انَّ ابْنَتى‌ فاطِمَةَ مَلَأَ اللَّهُ قَلْبَها وَ جَوارِحَها ايماناً وَ يَقيناً. «١» خداوند، دل و همه اعضا و جوارح دخترم فاطمه را از ايمان و يقين لبريز كرده است.
ب. اميرالمؤمنين (ع)
نقل است كه حضرت زهرا (س) در آخرين لحظات عمر شريفش و هنگام وداع با همسرش، به وى گفت: «پسر عمو! در طول عمرم هرگز به تو دروغ نگفتم، خيانت نكردم و هيچ گاه باتو مخالفت ننمودم.» اميرالمؤمنين (ع) چون اين سخنان را شنيد، در بيان مقام عرفان، نيكوكارى، تقوا و خوف از خداى آن حضرت فرمود:
مَعاذَ اللَّهِ! انْتِ اعْلَمُ بِاللَّهِ وَ ابَرُّ وَ اتْقى‌ وَ اكْرَمُ وَ اشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ مِنْ انْ اوَبِّخَكِ بِمُخالَفَتى‌ وَ قَدْ عَزَّ عَلَىَّ مُفارِقَتُكِ وَ فَقْدُكِ، الّا انَّهُ أَمْرٌ لابُدَّ مِنْهُ. «٢» پناه بر خدا! مرتبه خداشناسى و نيكوكارى و تقوا و خداترسى تو بالاتر از آن است كه تو را بر مخالفت خويش سرزنش كنم. جدايى از تو و فقدانت براى من بسيار مشكل است؛ ولى چاره‌اى جز آن نيست! اين بخش را با وصيت نامه حضرت زهرا (س)- كه نمايانگر ايمان و باور وى نسبت به يگانگى خدا، رسالت پيامبر (ص) و حقّانيت بهشت و جهنم و قيامت و برانگيختن مردگان از قبر است- پايان مى‌بريم:
هذا ما اوْصَتْ بِهِ فاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّه (ص) اوْصَتْ وَ هِىَ تَشْهَدُ ان لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ انَّ مُحمَّدَاً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ انَّ الجَّنَةَ حَقٌّ وَ النَّارَ حَقٌّ وَ انَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لا رَيْبَ فيها وَ انَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِى القبُورِ. «٣»