امام خمينى (ره) درباره مصحف حضرت زهرا (س) مى‌نويسد:
ما مفتخريم كه صحيفه فاطميّه كه كتاب الهام شده از جانب خداوند تعالى‌ به زهراى مرضيّه (س) است، از ما است. «١» به نقل عمار، روزى امير مؤمنان (ع) به خانه آمد. فاطمه (س) گفت: «يا على! بيا نزديك تا از حوادث گذشته و آينده برايت سخن بگويم.» على (ع) كه از سخن فاطمه (س) تعجب كرده بود، خدمت پيامبر (ص) رسيد. رسول خدا (ص) آغاز به سخن كرد و فرمود:
«گويا فاطمه (س) به شما چنين و چنان گفته است و بدين جهت نزد من آمده‌اى. نور فاطمه (س) نيز از سنخ نور ما است. على (ع) با شنيدن اين سخن به سجده افتاد و خدا را سپاس گفت.» على (ع) نزد فاطمه (س) بازگشت. فاطمه (س) گفت و گوى على (ع) با پيامبر (ص) را نقل كرد و فرمود: «خدا نور مرا آفريد و خدا را تسبيح مى‌گفت، سپس آن را در درختى بهشتى به وديعت نهاد. پدرم چون وارد بهشت شد مأمور شد از ميوه آن درخت بخورد و بدين وسيله نور من به صلب او منتقل گشت و از صلب او به رحم مادرم وارد شد. يا على! من از آن نورم و حوادث گذشته و آينده را به آن نور مى‌يابم. يا على! مؤمن با نور خدا مى‌بيند.» «٢» ٢. مقام معنوى‌ مقام معنوى فاطمه (س) در قالب الفاظ و مفاهيم نمى‌گنجد و افراد عادى را توان آن نيست كه در شأن و عظمت او سخن گويند. رتبت و مقام معنوى او را تنها خدا مى‌شناسد و رسول خدا (ص) و همسرش اميرمؤمنان (ع).
در يك جمله مى‌توان گفت، فاطمه (س) مظهر انسان كاملى است كه در قرآن و روايات چهره‌اش به تصوير كشيده شده است. وجودش مَثَل اعلاى نفس بشرى و مظهر صفات و اسماى الهى است. بر پايه روايتى پيامبر (ص) فرمود: «در مراحل رشد و كمال انسانى‌