درس دوم بانوان اسوه در تاريخ‌ از نظر اسلام و قرآن ارزش و كرامت انسانى در گرو ايمان و اعتقاد صحيح و عمل نيك است و در اين جهت فرقى بين زن و مرد نيست. آيات قرآن بر يكسانى زن و مرد در حرمت و كرامت انسانى و دستيابى به «حيات طيبه» و ورود در بهشت رضوان الهى تصريح دارد، از جمله:
مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى‌ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً. (نحل: ٩٧)
هر كس؛ چه مرد و چه زن عمل نيك انجام دهد، در حالى كه مؤمن است، او را به حيات طيبه زنده مى‌گردانيم.
وَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى‌ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ. (نساء: ١٢٤)
هر مرد يا زنى كه عمل صالح انجام دهد و ايمان داشته باشد، به بهشت داخل مى‌شود.
بنابراين، همان گونه كه مردان مى‌توانند در پرتو ايمان و عمل صالح به مدارج عالى انسانيت، صعود و قلّه شرف و كمال را فتح كنند و وجودشان در ابعاد مختلف، الگوى حق جويان و ره پويان باشد، زنان نيز در پرتو تلاش و مجاهدت مى‌توانند از اين جايگاه برخوردار باشند.
تاريخ نيز زنانى را نشان مى‌دهد كه در عرصه ايمان و عمل صالح و پيمودن مدارج رشد و كمال، گوى سبقت از ديگر زنان و بلكه مردان ربوده‌اند و نامشان در زمره اسوه‌ها و نقش آفرينان تاريخ به ثبت رسيده است كه با توجه به محدوديت اين سلسله درسها به معرفى اجمالى چند نمونه از آنان مى‌پردازيم كه در ميان امتهاى پيشين مى‌زيستند و قرآن بدانان‌