بانوى بزرگوار اسلام با شفقت خاص، نور ديدگانش را سرگرم مى‌نمود. گاهى شعر مى‌خواند و گاهى با انواع بازيها نياز طبيعى بچه‌هايش را تأمين مى‌كرد. در احاديث آمده است كه حضرت زهرا (س) با فرزندش حسن (ع) همبازى مى‌شد و در حالى كه او را روى دست گرفته و بالا مى‌انداخت، اين شعر را مى‌خواند:
اشْبِهْ اباكَ يا حَسَنْ وَ اخْلَعْ عَن الْحَقِّ الرَّسَنْ‌ وَ اعْبُدْ الهاً ذا مِنَنٍ وَ لا تُوالِ ذَا الْاحَنْ‌ حسن جان! همچون پدرت باش و ريسمان (ظلم و ستم) را از (گردن) حق بر كن. خداوند منّان را پرستش نما و كينه توز و حق ستيز را به دوستى مگير.
و در بازى با فرزندش حسين (ع) مى‌خواند:
انْتَ شَبيهٌ بِابى‌ لَسْتَ شبيهاً بَعِلىٍّ «١» تو بيش از پدرت على به پدرم [رسول اللَّه‌] شباهت دارى.
نكته درخور توجه اينكه فاطمه (س) حتى هنگام بازى با كودكان خويش به موضوع تربيت آنان و آشنا ساختن ايشان با مفا سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) ١٣٣ درس شانزدهم: حضور در عرصه‌هاى اجتماعى، سياسى و نظامى‌ هيم عالى تربيتى، معارف دينى و مضامين انقلابى، اهتمامى ويژه داشت و با محتوايى ارزشى به سرگرمى فرزندان خويش مى‌پرداخت.
دل زهرا (س) كانون محبت به فرزندان و روى سينه‌اش بستر آرميدن آنان بود. على (ع) در گزارشى به رسول خدا (ص) محبت فاطمه (س) به فرزندانش را چنين به تصوير كشيده‌است:
دَخَلْتُ عَلى‌ فاطِمَةَ وَ هِىَ مُسْتَلْقِيةٌ لِقَفاها وَ الْحُسَيْنُ نائِمٌ عَلى‌ صَدْرِها. «٢» بر فاطمه وارد شدم. ديدم وى [از فرط كار و خستگى‌] بر پشت دراز كشيده [و به خواب رفته‌] و حسين نيز بر سينه او در خواب است.
فاطمه (س) چنان به فرزندانش وابسته بود كه دورى آنان را نمى‌توانست تحمل كند.