سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) - رفیعی، علی - الصفحة ١١٩

وسوسه اهل و عيال و گرفتاريهاى زندگى خالى كند، به او گرمى بدهد، بچه‌ها را به آن خوبى تربيت كند. حالا شما بگوييد امام حسن و امام حسين امام بودند و طينت امامت داشتند؛ زينب كه امام نبود.
فاطمه زهرا (س) اين گونه خانه دارى، شوهردارى و كدبانويى كردند و اين طور محور زندگى فاميل ماندگار در تاريخ قرار گرفتند. آيا اينها نمى‌تواند براى يك دختر جوان، يك خانم خانه دار يا مشرف به خانه دارى الگو باشد؟ اينها خيلى مهم است.
٥. همسردارى فاطمه (س) در نگاه على (ع):
گرچه در ضمن درس اشاراتى به ديدگاههاى اميرالمؤمنين (ع) درباره خانه دارى و شوهردارى فاطمه (س) شد، ليكن براى تكميل بحث به بخشى ديگر از نظرات ايشان در اين باره اشاره مى‌كنيم.
وقتى رسول خدا (ص) رحلت كرد، على (ع) گفت: «اين يكى از دو تكيه گاه من بود كه فرو ريخت.» و چون فاطمه (س) از دستش رفت فرمود: «اين نيز تكيه گاه دوم بود.» «١» روزى امام على (ع) خطاب به يكى از مردان بنى اسد فرمود: «مى‌خواهى از زندگى خود و فاطمه برايت سخن بگويم؟: او محبوب‌ترين افراد خانواده نزد پيامبر (ص) بود؛ با اين حال در خانه من آنقدر مشك آب به دوش كشيد كه جاى آن بر بدنش ماند و آنقدر با دستانش آرد كرد كه دستهايش تاول برداشت و آنقدر در نظافت و پاكيزگى محيط زندگى جارو زد كه رنگ لباسهايش تغيير كرد و آنقدر با هيزم، آتش زير ديگها روشن كرد كه رنگ لباسهايش به تيرگى گراييد و از اين بابت رنج و آسيب فراوانى متحمل شد.» «٢» زهرا (س) مايه آرامش و انس على (ع) بود و على (ع) با نگاه به او رنجهايش را از ياد مى‌برد. اگر على (ع) به خانه مى‌آمد و فاطمه (س) را نمى‌ديد، غم بر سينه‌اش سنگينى مى‌كرد و بر او بسيار سخت مى‌گذشت. «٣» زهرا (س) تكيه گاه على (ع) و تسلى بخش دل پر از رنج و درد او بود. از اين رو، وقتى خبر شهادت او را در مسجد شنيد، از پا افتاد و بيهوش شد. «٤» و بر اساس نقلى ديگر