تهى دستى و فقر در محيط خانواده و كار در خانه و گاه بيرون از خانه را تحمل مى‌كرد تا همسرش فرصتى بيش‌تر بيابد و به مسئوليت‌هاى دينى و اجتماعى‌اش بپردازد.
فاطمه (س) در كشاكش زندگى نه تنها همفكر على (ع) و همگام با او، كه ياور و مددكار او در ايفاى مسئوليت دينى‌اش بود؛ چندان كه وقتى رسول خدا (ص) از على (ع) پرسيد: «همسرت را چگونه يافتى؟» گفت: «نِعْمَ الْعَوْنُ على‌ طاعَةِ اللَّه «١»؛ خوب ياورى براى طاعت خداوند است.» بدين سان حضرت زهرا (س) شريك مجاهدتهاى اجتماعى همسر بزرگوارش على (ع) بود و اين مى‌تواند به نوبه خود دستورالعمل زندگى براى همه همسران باشد.
٤. مديريت كانون خانه:
كانون خانه، هسته مركزى جامعه و مقدس‌ترين محيط براى رشد انسانها است. بدين روى كسانى كه با فراگيرى اصول صحيح انسانى و تربيتى از اين آموزشگاه فارغ التحصيل مى‌شوند، با پا نهادن در محيط اجتماع، مى‌توانند سهم مهمى در اصلاح خود و جامعه بر گردن گيرند. در اين ميان نقش مديريت و سازندگى زن در رشد و تكامل اعضاى خانواده، تعيين كننده است و هر چه مديريت و تدبير او در حسن اداره شئون مختلف زندگى، قوى‌تر و مطلوب‌تر باشد، محيط خانواده لطيف‌تر و اعضاى آن در پيشبرد اهداف زندگى مشترك، هماهنگ‌تر خواهند بود.
حضرت زهرا (س) هر چند در سنين جوانى به خانه على (ع) رفت و از همان آغاز با مشكلات فراوان اقتصادى مواجه بود و در خانه محقّر يكى از انصار سكونت گزيد و به حدّاقل امكانات زندگى بسنده كرد، اما با مديريت صحيح، خانه دارى م سيره اخلاقى تربيتى فاطمه زهرا(س) ١٢١ ٥. همسردارى فاطمه(س) در نگاه على(ع):
ص : ١١٩ ى‌نمود و بدين وسيله رضايت على (ع) را فراهم ساخت، به گونه‌اى كه على (ع) با صراحت در پيشگاه خدا عرضه داشت:
اللّهُمَّ انّى راضٍ عَنِ اْبنَةِ نَبِيِّكَ «٢» خداوندا! من از دختر پيامبرت راضى هستم.