انسان ملكوتى تجلى پيدا كرد برتر و بالاتر از تعاون، كه ايثار بود. در ادامه درس، جلوه‌هايى از اين ايثار را در آيينه وجود و رفتار زهرا (س) نسبت به همسرش على (ع) به نظاره‌مى‌نشينيم.
١. بهترين همسر:
زهرا (س) على (ع) را بهترين همسر مى‌دانست و همواره به وظايف همسرى خود عمل مى‌كرد. پيامبر (ص) چند روز پس از زندگى مشترك فاطمه و على- عليهما السلام- نزد آنان رفت و ضمن گفت و گو با ايشان از فاطمه (س) پرسيد: كيف رأيتِ زَوجَكِ؟ دخترم! شوهرت را چگونه يافتى؟» فاطمه (س) در پاسخ گفت: «يا أَبَةِ خَيْرَ زَوْجٍ»؛ پدر جان! بهترين همسر.» «١» ٢. محبت شديد به همسر:
فاطمه (س) به امير مؤمنان (ع) بسيار علاقه‌مند بود؛ به حدى كه خود را فدايى وى مى‌دانست و با تعبير «رُوْحى لِرُوحِكَ الفِداء وَ نَفْسى لِنَفسِكَ الوقاء»؛ جانم فدايت و سپر بلايت» از او ياد مى‌كرد.
حضرت زهرا (س) روى محبتى كه به على (ع) داشت هرگز بر خلاف رضاى او گام بر نداشت و برخوردها و رفتارش با مولا در جهت جلب رضايت وى و زدودن غمها و غصه‌ها از دل او بود، به گونه‌اى كه خود حضرت امير (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
لَقَد كُنتُ انظُرُ الَيها فَتَنكَشِفُ عَنِّى الهُمُومُ وَ الاحْزانُ «٣» هرگاه به چهره فاطمه مى‌نگرم غمها و غصه‌ها از دلم زدوده مى‌شود.
از گوياترين جلوه‌هاى اين محبت، آنكه حضرت زهرا (س) در طول زندگى پر فراز و نشيب خود با على (ع) هيچ گاه از وى تقاضايى نكرد كه برآوردنش براى آن حضرت، مشكل و باعث رنج و ناراحتى وى باشد.
لباس، زينت، اثاث خانه، امكانات اوليه زندگى و امثال آن، خواسته‌هايى است كه معمولًا هر زنى به خود اجازه مى‌دهد براى تأمين آنها به همسرش مراجعه كند و از او بخواهد؛ اما زهرا (س) هرگز فكر و انديشه همسرش را بدين چيزها مشغول نساخت و اين درسى بود كه از پيامبر (ص) آموخته بود.