درس چهاردهم: همسردارى‌ بى شك زن در زندگى خانوادگى نقش محورى و تعيين كننده دارد. زن به عنوان ركن اساسى خانواده و نيز به لحاظ ظرافت و لطافت ويژه‌اى كه خداوند در ساختار روحى او به وديعت نهاده است، عامل مهر و الفت و عشق و دوستى درمحيط خانواده است. قرآن كريم با اشاره به همين لطافت روحى، كه موجب سكون و آرامش خانواده مى‌گردد، مى‌فرمايد:
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَ جَعَلَ بَيْنَكُم مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً (روم: ٢١)
و از آيات او اين است كه براى شما از جنس خودتان همسرانى آفريد تا در كنار آنان آرامش يابيد. و در ميانتان مودت و رحمت قرار داد.
حضرت زهرا (س) به عنوان نمونه بارز و مظهر كامل يك زن، بهترين و روشن‌ترين مصداق آيه كريمه فوق مى‌باشد. بى شك در اين ازدواج الهى اهداف و مقاصدى بيش از آنچه در ازدواجهاى معمولى منظور است، در نظر بوده است. پيشبرد اهداف رسالت و پشتيبانى فكرى، معنوى، سياسى و عاطفى از مقام ولايت در راه دشوارى كه در پيش دارد، مى‌تواند از جمله اين اهداف باشد.
حضرت فاطمه (س) نه سال در خانه على (ع) زندگى كرد. آنچه از اين زندگى مشترك در تاريخ ثبت شده نشان دهنده هماهنگى كامل فاطمه (س) با على (ع) در ايفاى مأموريت الهى آن حضرت است. تعاون بر تقوا و نيكى در زندگى اين دو زوج نمونه و اسوه، در اوج قرار داشت. بلكه مى‌توان گفت آنچه در اين خانواده گذشت و در گفتار و رفتار اين دو