درس سيزدهم: حق‌طلبى، ظلم ستيزى و آگاهى بخشى‌ عمر تقابل حق و باطل با عمر انسان در اين كره خاكى گره خورده است. وظيفه انسانها در اين تقابل، ايستادگى در كنار حق و مبارزه با باطل و ستم است. نمى‌توان نسبت به جريان حق و باطل بى تفاوت بود. در مكتبهاى الهى همه انبيا، اوصيا و امامان با باطل- در همه چهره هايش چه در زمينه افكار و عقايد، چه در بعد رفتارى و اخلاقى و چه در محور اجتماعى و حكومتى- به ستيز برخاسته و در اين پيكار مقدس همواره در صف مقدم قرار داشته‌اند.
سنت الهى نيز بر اين است كه با نيروى حق، باطل را نابود كند:
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ (انبياء: ١٨)
بلكه ما حق را بر سر باطل مى‌كوبيم تا آن را نابود سازد و اين گونه، باطل محو و نابود مى‌شود.
اميرمؤمنان (ع) با الهام از همين سنت الهى فرمود:
وَلكِنّى‌ اضرِبُ بالمُقبِلِ الىَ الحَقِّ المُدبِرَ عَنْهُ «١» من به يارى نيروهاى حق طلب، رويگردان از حق را مى‌زنم.
بنابراين، شرط اساسى تحقق اين سنت الهى و پيروزى جريان حق بر باطل، وجود نيروهاى حق طلب در هر زمان است. طرفدارى از باطل يا سكوت و بى طرفى نسبت به اين مسئله‌