اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٨٩ - برخورد مردان الهى با مقامات دنيوى

- رسول اكرم(ص) - كه ارجمندترين مقام را نزد خدا دارا بود - روى زمين مى‌نشست، سفرۀ غذا را بر زمين پهن مى‌كرد، گوسفند را با دست خويش تيمار مى‌كرد و ميهمانى برده‌اى را، گر چه پذيرايى او با قرصى نان بود، مى‌پذيرفت. [١]

- امير مؤمنان(ع) در مقام خلافت به دو قرص نان جوين و دو جامۀ ساده بسنده كرد و دنيا را از ذرّۀ آبى كه با عطسۀ بزى مى‌پريد، پست‌تر مى‌شمرد و پاره كفشى را از رياست برتر مى‌دانست! [٢]

- زندگى ساده و بى‌آلايش امام خمينى(ره) و مقام معظّم رهبرى - حضرت آيةالله العظمى خامنه‌اى - را همۀ ما شاهد بوده و هستيم؛ اين بزرگواران هرگز درصدد به دست آوردن رهبرى و مرجعيت برنيامدند و اين، مرجعيت و رهبرى بود كه به سراغ آنان رفت و بار سنگين هدايت انقلاب و نظام را بر دوششان نهاد. دربارۀ امام راحل(ره) نوشته‌اند: «از روز جوانى - كه به مقام اجتهاد رسيد، تا به امروز، كه بر كرسى قيادت و امامت نشسته است - در راه شناساندن خود و به دست آوردن مقام و مسند، كوچك‌ترين گامى برنداشته است و وجوهات شرعيه و حقوق نيازمندان و رنجبران را صرف نامجويى، مسنديابى و تبليغات شخصى نكرده است و اصولاً از بساط رياست و مقام مرجعيت،... جورى تنفّر و انزجار