اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٣٩ - ١ رازدارى شخصى

امام جواد(ع) مى‌فرمايد:

اِظْهٰارُ الشَّىْءِ قَبْلَ انْ يَسْتَحْكِمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ. [١]

اظهار كردن چيزى كه هنوز استوار نشده، موجب تباهى آن مى‌گردد.

آن مقدار از اسرار را كه اگر دشمن از آن مطلع شود، نتواند به وسيلۀ آن زيانى وارد كند ابرازش براى دوست بلامانع است.

امام صادق(ع) مى‌فرمايد:

لاٰ تُطْلِعْ صَديٖقَكَ مِنْ سِرِّكَ الاّٰ عَلٰى مٰالَوِ اطَّلَعَ عَلَيْهِ عَدُوُّكَ لَمْ يَضُرُّكَ فَاِنَّ الصَّديٖقَ قَدْ يَكُونُ عَدُوَّكَ يَوْماًمٰا. [٢]

دوست خود را از رازهاى شخصى خودآگاه مساز، مگر دربارۀ امورى كه اگر دشمنت از آنها آگاهى يافت، زيانى براى تو نداشته باشد، زيرا چه بسا دوست انسان روزى دشمن گردد [ و چون نقاط ضعف را مى‌داند، با آن انسان را بكوبد. ]

به همان مقدار كه رازدارى شخصى در موفقيت انسان نقش دارد، افشاى رازهاى شخصى نيز موجب ناكامى انسان در رسيدن به هدفها مى‌شود و موجبات پشيمانى انسان را فراهم مى‌سازد و غم و اندوه را با خود به ارمغان مى‌آورد. اميرمؤمنان على(ع) مى‌فرمود:

سِرُّكَ سُرُورُكَ انْ كَتَمْتَهُ، وَ انْ اذَعْتَهُ كٰانَ ثَبُورَكَ. [٣]