اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٣٨ - ١ رازدارى شخصى

امام على(ع) مى‌فرمايد:

سِرُّكَ اسيٖرُكَ، فَاِنْ افْشَيْتَهُ صِرْتَ اسيٖرَهُ. [١]

راز تو، مادامى كه آن را بر ملا نكردى، اسير توست، ولى اگر آن را فاش كردى تو اسيرش مى‌شوى.

زيان افشاى راز به حدّى است كه حتى اگر انسان آن را به همسر و يا زير دستش بگويد، ناخواسته خود را بردۀ آنها ساخته است.

امير مؤمنان(ع) مى‌فرمايد:

لاٰ تُطْلِعْ زَوْجَكَ وَ عَبْدَكَ عَلٰى سِرِّكَ فَيَسْتَرِقّٰاكَ. [٢]

همسر و نوكرت را از راز خود آگاه مگردان كه ترا بندۀ خود قرار مى‌دهند.

نقش رازدارى شخصى در موفقيت

هرگاه انسان هدفى را دنبال مى‌كند، لازم است اطراف و جوانب آن را مخفى بدارد تا به نتيجۀ مطلوب برسد، آنگاه اگر افشاى آن بى‌ضرر بود، مى‌تواند آن را فاش سازد، ولى اگر كارش استحكام نيافته و به نتيجه نرسيده باشد، آن را بازگو كند، سنگ اندازيها نمى‌گذارد او به هدفش برسد.

امير مؤمنان على(ع) مى‌فرمود:

اَنْجَحُ الْاُمُورِ مٰا احٰاطَ بِهِ الْكِتْٰمانُ. [٣]

امرى كه اطراف آن را كتمان گرفته باشد، به نجات و موفقيت نزديكتر است.