اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٨٧ - نكوهش جاهطلبى

از سوى ديگر، هدف نهايى خلقت، عبوديت خدا و تقرب به آن ذات مقدّس است كه ظهور و بروز آن در عالم آخرت نمود مى‌يابد و برترى جويى با چنين هدفى در تضاد است؛ قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد:

تِلْكَ الدّٰارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهٰا لِلَّذيٖنَ لاٰ يُريٖدُونَ عُلُوّاً فِى الْاَرْضِ وَ لاٰ فَسٰاداً... . [١]

آن سراى آخرت رابراى كسانى قرار مى‌دهيم كه درصدد برترى جويى در زمين و فساد برنيايند.

به همين سبب امام رضا(ع) رياست را مخالف ديانت مى‌داند و مى‌فرمايد:

مٰا ذِئْبٰانِ ضٰارِيٰانِ فىٖ غَنَمٍ قَدْ تَفَرَّقَ رُعٰاؤُهٰا بِاَضَرَّ فىٖ ديٖنِ الْمُسْلِمِ مِنَ الرِّيٰاسَةِ. [٢]

رياست‌طلبى براى دين مسلمان، زيانبارتر از دو گرگ درنده در ميان گلۀ گوسفندى است كه از چوپانهايش جدا شده است.

حضرت صادق(ع) نيز شديدترين نكوهش را براى رياست‌طلب به كار برده است:

مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ، مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهٰا، مَلْعُونٌ مَنْ حَدَّثَ بِهٰا نَفْسَهُ. [٣]

كسى كه به ناحق رئيس شده، كسى كه آهنگ رياست دارد و كسى كه به فكر آن است، ملعون است.