فقه انضباطی - تقی زاده اکبری،علی - الصفحة ٢٣٠ - ضرورت کمک به مجروحان خودی

نجات يك انسان به نمازگزار، جايز و بلكه واجب است. [١]، يا وجوب افطار روزه بر مادرى كه طفلش نيازمند شير او است [٢] يا تصرف در مال و ملك ديگرى كه از محرمات است، در صورت توقف نجات يك انسان به آن، جايز و بلكه واجب مى‌گردد [٣] و يا محرماتى همچون غيبت كردن [٤]، دروغ گفتن [٥]، سحر آموزى [٦] و ضرب و شتم [٧] در صورت توقف نجات يك انسان به آن، جايز مى‌گردند.

اين اهميت و ضرورت، براى نجان جان يك انسان معمولى وجود پيدا مى‌كند. حال، اگر انسانى كه نيازمند كمك است مجروح جنگى مسلمان و مجاهد است، شتافتن به كمك او تا چه ميزانى اهميت پيدا مى‌كند؟!

[١] . جامع المقاصد، ج ٢، ص ٣٥٨؛ روض الجنان، ص ٣٣٨؛ مصباح الفقيه، آقارضا همدانى ج ٢، ص ٤٢٧

[٢] . مشارق الشموس، محقق خوانسارى، ج ٢، ص ٤٨٦.

[٣] . جامع المدارك، خوانسارى، ج ٥، ص ٥١ و ٥٩؛ كتاب الطهارة خوئى، ج ٨، ص ٤٥

[٤] . مصباح الفقاهة، خوئى، ج ١، ص ٣٤٨

[٥] . همان، ص ٤٠٣

[٦] . منهاج الصالحين، سيستانى، ج ٢، ١١

[٧] . اجوبة الاستفتائات، خامنه‌اى، ج ١، ص ٣٣٤.