پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣
توفيق گاهى بهسراغ انسان مىآيد. مانند پيدايش نسيم حياتبخش بهارى كه زمين و طبيعت را زنده مىكند. از اين حالت در احاديث نبوى و علوى به «نفحات» تعبير شده است؛ يعنى نسيمهاى معنوى و جذبههاى روحانى.
پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد:
انَّ لِرَبِّكُمْ فى ايَّامِ دَهْرِكُم نَفَحاتٍ الا فَتَعَرَّضُوا لَها «١»
پروردگارتان در ايّام زندگى شما نسيمهايى (در حال وزيدن) دارد. سعى كنيد خود را در معرض آنها قرار دهيد.
برخى امور موجب خذلان و سلب توفيق مىشود كه بايد از آنها پرهيز كرد. اين امور عبارتاند از:
١. گناه: رسول اكرم (ص) مىفرمايد:
إنَّ الْمَعاصى يَسْتَوْلى بِهَا الْخِذْلانُ عَلى صاحِبِها حَتّى تُوقِعَهُ بِما هُوَ أَعْظَمُ مِنْها «٢»
همانا به وسيله گناهان، خذلان بر گناهكار مسلط مىشود تا اينكه او را در گناهان بزرگتر فرو مىبرد.
٢. دنياگرايى: اميرالمؤمنين (ع) مىفرمايد:
مَنْ ازْوَرَّ عَنْ حَبائِلِكَ (الدنيا) وُفِّقَ «٣»
(اى دنيا) هر كس از قيد و بندهايت كناره بگيرد، موفق مىشود.