اولياى الهى غالباً در آغاز دعاهايشان درود و تحيت بر پيامبر (ص) و اهل‌بيتش را از خداوند مسئلت مى‌كردند. به همين سبب امام صادق (ع) در روايتى فرمود: كُلُّ دُعاءٍ يُدعَى اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ مَحجُوبٌ عَنِ السَّماءِ حَتّى يُصَلّى عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ «١» هر دعايى كه خداوند- عزوجل- بدان خوانده شود، از آسمان پوشيده خواهد ماند تا اينكه صلوات بر محمد و آلش فرستاده شود. ٤. نكته مهم ديگرى كه در منابع دينى ذكر شده آن است كه: دعايى كه دعا كننده در حق پيامبر (ص) و اهل‌بيت (ع) مى‌كند قطعاً مستجاب مى‌شود. از اين رو، شايسته است انسان دعاهايش را همراه دعا بر پيامبر (ص) و اهل بيتش قرار دهد تا مجموعه آنها به منزله واحدى تلقّى شده و به درجه استجابت نزديك گردد. بديهى است در اين صورت بعيد است كه خداوند قسمتى از دعا را مستجاب نموده و قسمتى ديگر را ردّ كند. در اين‌باره امام صادق (ع) مى‌فرمايد: وقتى يكى از شما در پيشگاه خداوند دعا مى‌كند، البته تقاضاى خود را با صلوات بر پيامبر آغاز كند؛ چه آنكه درود بر پيامبر (ص) مقبول درگاه الهى است و خداوند چنين نمى‌كند كه دعايى را كه شامل چند مطلب است، قسمتى را بپذيرد و قسمت ديگر را رد كند. «٢»