پس از ديگرى فتح شد و قدرت مركزى يهود در هم‌شكست. ساكنان فدك با پيامبر اسلام (ص) جنگيدند وتسليم شدند و در برابر پيامبر (ص) متعهد شدند كه نيمى از زمين‌ها و باغ‌هاى خود را به آن حضرت واگذار كنند و نيمى ديگر را براى خود نگهدارند و در عين حال كشاورزى سهم پيامبر (ص) را هم به عهده گرفتند و در برابر آن حقى دريافت مى‌كردند. سرزمين‌هايى كه بدون هجوم نظامى به دست مسلمانان مى‌افتد متعلّق به رسول خدا (ص) مى‌باشد و اختيار آنها به دست آن حضرت است. وقتى آيه «وَآتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً» «١» نازل شد، پيامبر اسلام دخترش فاطمه را خواست و فدك را به او داد. «٢» پس از رحلت پيامبر اسلام (ص)، حضرت فاطمه را از فدك محروم كردند و آن حضرت براى پس‌گرفتن فدك بسيار تلاش كرد، ولى دستگاه خلافت راضى به پس دادن فدك نشد. حضرت فاطمه (س) در زمان خلافت ابوبكر از فدك محروم شد و پس از آنكه معاويه بر سر كار آمد، فدك را ميان مروان، عمرو بن عثمان و پسرش يزيد تقسيم كرد. در دوران خلافت مروان، همه فدك در اختيار او قرار گرفت و او فدك را به پسرش عبدالعزيز داد. عبدالعزيز نيز فدك را به پسرش عمر داد. عمر بن عبدالعزيز فدك را به فرزندان حضرت فاطمه (س) برگردانيد. پس از درگذشت عمر بن عبدالعزيز، فد پاسخ به شبهات ج(١) ١٥٩ فصل پنجم: تاريخ و سيره‌ ك در اختيار خلفاى بعدى قرار گرفت و تا روزى كه حكومت امويان ادامه داشت، در اختيار آنان ماند. وقتى حكومت به بنى عباس رسيد، سفّاح آن را به عبداللَّه بن الحسن برگرداند.