فصل چهارم: قرآن و حديث‌ س ١- در آيه شريفه «يبنى إسرءِيلَ اذْكُرُوا نِعمَتِىَ الَّتِى انْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ انِّى فَضَّلْتُكُم عَلَى العلَمِينَ»: «١» ١. منظور از «عالمين» آيا تا قيامت و بى نهايت است؟ ٢. اگر بى‌نهايت است، فضيلت امت وسط و علماى اسلام چگونه توجيه مى‌شود؟ ج- ١- با توجه به ساير آيه‌هاى قرآن كريم، روشن مى‌شود كه تمجيد و تحسينى كه درباره بنى‌اسرائيل بيان‌شده، مربوط به برترى و فضيلت آنها نسبت به افراد محيط و عصر خودشان بوده است؛ زيرا قوم يهود نيز مانند ساير اقوام و ملت‌ها، دوره‌هاى مختلفى داشته‌اند. در دوره‌اى، به وظيفه خود در مقابل خالق يكتا عمل كرده و مستحق مدح و ستايش شده‌اند و در دوره‌اى ديگر، با سركشى، طغيان و فسق و فجور رفتار كرده و مستحق مذمت و تنبيه گرديده‌اند.