پيدا است كه بين اين دو كلام تناقض است؛ چون در پيام اول افراد بى‌طرف را نيز بر ضد و ضرر خود دانسته در حالى كه در پيام ديگر، افراد بى‌طرف را جزء يارانش مى‌داند. «١» مطالعه و تتبع بيشتر در اين قسمت را به خودتان ارجاع مى‌دهيم. پاسخ تفصيلى: در پاسخ تفصيلى، دو روش اساسى براى شناخت اديان را بيان مى‌كنيم: ١. روش تاريخى: به اين معنا كه با مطالعه دقيق تاريخ پيدايش دين مورد نظر، آن را بررسى كنيم. اگر در اين روش مطالعات شما اصولى و نيز مقايسه‌اى باشد، به نتايجى ارزشمند خواهيد رسيد. به نظر ما براى شناخت دقيق تاريخ اسلام بر اساس اين روش، كتاب «انقلاب تكاملى اسلام» مناسب است. شما با مطالعه اين كتاب، شناخت جامعى از تاريخ اسلام و اصول آن پيدا نموده از بسيارى كتاب‌هاى ديگر بى‌نياز خواهيد شد. ٢. روش فلسفى و علمى: اين شيوه كه برگرفته از آثار شهيد مطهرى (ره) است، مبتنى برآن است كه يك پژوهشگر در مسائل اديان در آغاز تحقيق، به مباحثى نظير شناخت، معيار شناخت، ابزار شناخت، منابع شناخت، امكان شناخت و ... بپردازد؛ چون منشأ اصلى اختلاف ايدئولوژى و جهان‌بينى مكاتب و مذاهب دنيا، به اختلاف در مسائل فوق بر مى‌گردد. شما مى‌توانيد بر اساس اين روش اصولى و متقن، به حقّانيّت اسلام نسبت به مكاتب ديگر پى ببريد. در اين باره بهترين منابع مطالعاتى عبارتند از: «شناخت در قرآن» از شهيد مطهرى؛