حتم در جهان آفرينش تبعيض- آن‌گونه كه ميان انسان‌ها رايج است- وجود ندارد؛ زيرا با عدالت و حكمت خداوندى سازگار نيست. «١» ٤. افزون بر همه اينها، دقت در تعابير قرآنى درباره پيامبران الهى نشان مى‌دهد كه اعطاى نبوت و امامت به آن بزرگواران، بدون شايستگى لازم و بى‌حساب نبوده است؛ بلكه پيامبران و امامان (ع) بر اثر شايستگى و لياقتى كه از خود نشان داده‌اند به اين مقام نايل شده‌اند. «٢» اين شايستگى‌ها همان است كه در مقام «عبد» تجلى كرده است و در سراسر قرآن كريم درباره پيامبران به كار برده شده و آنها را به داشتن اين مقام تحت عناوين: «عبادنا المؤمنين»، «عباداللَّه المخلصين» و مانند آن ستوده است. «٣» يا درباره پيامبران اولوالعزم مانند موسى (ع) آمده: «انّه كان مخلصاً وكان رسولًا نبيّاً» «٤» يا درباره ابراهيم (ع) فرموده: «انّه كان صدّيقاً نبيّاً» «٥» و يا درباره پيامبر اكرم (ص) دستور داده‌اند كه در تشهّد نماز بگوييم: «وَ اشْهَدُ انَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ». روشن است كه تقديم واژه‌هاى «مخلصاً»، «صدّيقاً» و «عبد» بر نبى و رسول اين پيام را مى‌رساند كه پيامبران پس از آنكه در اثر بندگى و اطاعت خدا به مقام اخلاص، صدق و عبوديت رسيده‌اند، شايسته مقام نبوت و رسالت شده‌اند. به ويژه، توصيف پيامبر اكرم (ص) به بندگى خدا، بيان اساسى‌ترين صفت روحى و اخلاقى آن حضرت است كه در اعلى مرتبه‌