از اين رو، پيروان اين سه دين بزرگ همواره بر سر تصرّف آن جنگ‌هاى خونين زيادى به راه انداخته‌اند كه يكى از طولانى‌ترين آن‌ها به نام جنگ‌هاى صليبى معروف است. شهر بيت المقدس در اواسط قرن هفتم ميلادى به تصرف مسلمانان درآمد. چهار قرن بعد اروپايى‌ها ظاهراً براى نجات قبر مسيح (ع)- كه عقيده دارند در آنجا مدفون است- به دعوت پاپ پاسخ گفتند و به بهانه اينكه خلفاى فاطمى مصر به اذيت و آزار زوّار آن قبر پرداخته‌اند و در واقع براى تحصيل غنائم و تصرف اراضى حاصلخيز خاورميانه، به فلسطين، سوريه، لبنان، انطاكيه و مصر حمله‌ور شدند. از اين رو جنگ‌هاى شديدى بين مسلمانان و مسيحيان در گرفت كه دويست سال (از اواخر قرن يازدهم تا اواخر قرن سيزدهم ميلادى) به طول انجاميد. اين جنگ‌ها چون سپاهيان اروپايى در روى سينه و پيراهن خود علامت صليب رسم كرده بودند و در اردوگاهها پرچم صليب مى‌افراشتند، به جنگ‌هاى صليبى معروف گرديد. از ميان جنگ‌هايى كه در اين مدت به وقوع پيوست، هشت جنگ حائز اهميّت بسيار بود. كه بيت‌المقدس گاه در اختيار صليبيون قرار مى‌گرفت و گاه مسلمانان با شكست دادن آنان، اين شهر را تصرف مى‌كردند. البته در غالب اين جنگها پيروزى با مسلمانان بود. (جهت اطلاع بيشتر، به كتاب دايرةالمعارف فارسى، مراجعه نماييد.) اگرچه جنگ‌هاى صليبى به هدفى كه پاپها داشتند نرسيد، ولى تأثير شگرفى در تمدن مغرب به جاى گذاشت و مردم اروپا كه نسبت به مردم‌