اهل بيت (ع) در قرآن نيز بر همين اساس است؛ زيرا بغض و عداوت نسبت به على (ع) و فرزندان معصومش (ع) بيشتر از هر فرد ديگر بوده است، و آمدن نام شريف آن بزرگوار و ساير ائمه (ع) موجب اهتمام بسيار و فعاليت شديد دشمنان اهل‌بيت (ع) و در رأس آنان بنى‌اميه درتحريف قرآن و تغيير الفاظ قرآنى مى‌شده است. ٣. نظريه ديگر در اين مورد اين است كه اولًا با بررسى توصيفات قرآنى از شخصيت اهل بيت (ع) معلوم مى‌گردد كه عظمت اهل بيت با تأكيد عجيبى در قرآن كريم آمده است كه هرگونه شك و ترديدى را زايل مى‌كند. ثانياً سنت الهى در همه امور دينى عموماً و در امور عظيم دينى خصوصاً بر آزمايش مؤمنان استوار است تا صدق ايمانشان درآن امور عظيم آشكار گردد: وَ انْ كُنّا لَمُبْتَلينَ؛ «١» و به راستى ما دائماً آزمايش مى‌كنيم. غرض الهى در برخورد با خلائق، در هر مسئله‌اى كه مطرح مى‌كند و در هر تبيينى كه ارائه مى‌دهد، امتحان نيت‌ها، افكار، حالات و روحيات افراد است: وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعضٍ فِتنَةً اتَصْبِرُونَ وَ كانَ رَبُّكَ بَصيراً؛ «٢» و بعضى از شما را وسيله امتحان بعضى ديگر قرار داديم. آيا صبر و شكيبايى مى‌كنيد (و از عهده امتحان بر مى‌آييد)؟!