يا رسول اكرم (ص) فرموده: «خداوند هيچ عملى را كه مثقال ذره‌اى از ريا داشته باشد نمى‌پذيرد.» «١» در روايات آمده است كه ريا شرك است و اهل ريا در آتش‌اند. «٢» سپس بايد به بى‌عقلى رياكار انديشد، زيرا كدام عاقل است عملى را انجام دهد كه برايش نه تنها نفعى ندارد بلكه اين همه وعيد درباره‌اش وارد شده است. اگر براى كسب وجاهت دنيوى هم ريا كند هرگز از اين ايمنى ندارد كه مردم پى به رياكارى او ببرند و در نظر همان مردمى كه براى آنان عمل مى‌كند خوار و ذليل و متهم به رياكارى گردد. «٣» اگر ريا بر وجود كسى سايه افكند، شايسته است هر روز، روزى نيم ساعت در فكر مرگ و قبر و قيامت فرو رود و خوب بينديشد و به راستى در دل جا اندازد كه دير يا زود مرگ به سراغ او خواهد آمد و با دستى تهى و رويى سياه و باطنى ريا كار از اين دنيا خواهد رفت. اين فكر در مكانى خلوت انجام گيرد كه براى ريختن تكبر و غرور هم بسيار نافع است. اگر انسان خدا را با همه عظمتش بشناسد و بفهمد كه قدرت مطلق به دست اوست و مالك و صاحب اختيار همه مخلوقات مى‌باشد و هيچ موجودى از خودش چيزى ندارد و انسان هم يكى از موجودات اين عالم هستى است- كه روزى خاك بوده و خداوند با قدرتش او را تبديل به نطفه و بعد از طى مراحل متعدّدى در رحم او را به صورت انسان كاملى در