پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٢
س ١٢- راه عملى مبارزه با دروغگويى و غيبت چيست؟
ج- غيبت و دروغ از گناهان كبيره است و كسى كه اينها را ترك نمىكند در واقع پايه اعتقاد او به توحيد و معاد سست است وگرنه چنانچه كسى معتقد باشد كه همه چيز بشر در اختيار خداست و او با اندك اشارهاى مىتواند انسان را از هستى ساقط كند و نيز به همه كارها و گفتارهاى وى آگاهى دارد و همه را ضبط مىكند و در روز معاد به همه اين اعمال رسيدگى مىكند و سرمويى از قلم نمىافتد و براى گناهكاران و اهل غيبت و دروغ عقوبت شديد آماده كرده است، باز چگونه جرأت بر غيبت و دروغ پيدا مىكند؟ در روايتى از پيامبر (ص) آمده است: «غيبت از زنا بدتر است و وقتى علتش را از آن حضرت سؤال مىكنند، مىفرمايد: چون آدم زناكار با توبه بخشيده مىشود ولى غيبتكننده تا رضايت شخص غيبت شده را فراهم نكند توبه او پذيرفته نمىشود»، مگر در جايى كه اگر بخواهد رضايت طرف را حاصل كند، فساد بيشترى مثل خونريزى پيش آيد كه در اين صورت لازم نيست به طرف بگويد بلكه بايد براى آن شخص طلب مغفرت كند. همچنين در حديثى آمده است: «آدمى كه غيبت مىكند اگر با توبه و تحيصل رضايت صاحب غيبت بميرد، آخرين كسى است كه وارد بهشت مىشود و اگر بدون توبه بميرد اولين كسى است كه داخل جهنم مىشود». «١»
درباره دروغ نيز در روايت آمده است: «كليد همه گناهان دو چيز است:
يكى دروغ و ديگرى شراب». همچنين از امام سؤال شد كه آيا ممكن است