٢. معرفت به ائمه (ع)، مستلزم محبت آگاهانه و عاشقانه به آنان شده و درنتيجه چنين محبّتى منشأ امتثال اوامر الهى (طاعت خداوند) و اجتناب از گناهان خواهد گرديد، چنان‌كه امام على (ع) فرموده است: مَنْ احَبَّنا فَلْيَعْمَلْ بِعَمَلِنا «١» هر كس ما را دوست دارد، بايد همانند ما عمل كند. در روايتى ديگر، امام صادق (ع) فرموده است: بين ما (ائمه) و خداوند هيچ قرابت و خويشى نيست جز بوسيله اطاعت از دستورات الهى، پس هر كس اطاعت الهى نموده و ما را دوست دارد، او در حقيقت شيعه ما خواهد بود. «٢» بزرگ‌ترين چيزى كه مانع يا سبب قطع ارتباط ما با ائمه مى‌گردد و عنايات آنان را از ما سلب مى‌كند، گناه و عوارض آن است. در مقابل، هرگاه عمل مثبتى- نظير خدمت به مردم خصوصاً به محرومين- از روى اخلاص انجام پذيرد، قطعاً محبّت بيشتر ائمه (ع) را به خود جلب خواهد كرد. بنابراين مهم‌ترين عامل تداوم ارتباط با ائمه (ع) پس از معرفت، مراقبت دائمى از رفتار و اعمال خودمان مى‌باشد. ٣. دستورالعمل‌هايى نيز در كنار نكات ياد شده جهت ارتباط بيشتر با امام زمان (عج) از ناحيه اولياى الهى بيان گرديده است كه برخى از آنها عبارت‌اند از: