پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠
كمحوصلهام، به دليل ضعف اقتصادى هيچگونه مشغوليات علمى- فرهنگى ندارم و از همهچيز بىبهرهام، همهروزه مجبورم در خانه باشم.
از پدر و مادرم دور هستم. مشكلات روحى فراوان دارم؛ نگران آيندهام و اضطراب دارم. عبادت خدا را دوست دارم و نهايتاً از مرگ و سؤالات شب اول قبر مىترسم. خواهشمندم راهنمايى فرماييد.
ج- تذكر چند نكته را براى شما لازم مىبينيم:
١. آگاهى و اعتراف شما نسبت به عيوب خويش، نكته مثبتى است كه در شما وجود دارد، به همين دليل برطرف نمودن و اصلاح آنها آسانتر خواهد بود. بسيارى از افراد در اثر خودخواهى و نادانى، از عيبهاى خويش غافل بوده و يا در صدد توجيه آنها هستند. از اين رو معالجه اينگونه انسانها غير ممكن و يا بسيار دشوار خواهد بود.
٢. مطمئن باشيد كه با عصبانيت و خشم و كمحوصلگى نه تنها مشكلات شما حل نخواهد شد، بلكه روز به روز بيشتر نيز مىشود؛ چون خشم- بر اساس روايات ائمه (ع)- آتشى است شيطانى كه نخست جان و دل انسان خشمگين را مىسوزاند و سياه مىكند و سپس خانه و زندگى او را به جهنّمى پرعذاب تبديل مىكند. «١»
بنابراين با توجه به اينكه طبق گفته خودتان عبادت خداوند را دوست داشته و از مسائل بعد از مرگ هراس داريد، روش عاقلانه آن است كه با اخلاق نيك و فرو بردن خشم خويش، خشم خداوند را از خود دور نموده و رحمت الهى را به سوى خويش جلب كنيد؛ چنان كه در روايتى مىخوانيم: