پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٢
و اما راههاى عملى ترك غيبت:
١. كنترل زبان و كم حرفى؛ بهترين و آسانترين راه علاج اين بيمارى، كمحرفى و بيهوده سخن نگفتن و مراقبت از زبان است. از اين رو، تا شما نتوانيد بر زبان خويش مسلط بوده و آن را كنترل نماييد، از اين بيمارى رهايى نخواهيد يافت؛ چون به فرموده امام على (ع)، زبان همانند حيوان سرش و درندهاى است كه اگر رهايش كنيد، زخم مىزند و خونين مىكند. «١»
٢. همنشينى نكردن با افراد پرحرف و اهل غيبت؛ همنشينى با افراد پرحرف و شنيدن سخنان آنان قطعاً زمينه گناه را در انسان فراهم مىكند.
بنابراين، لازم است با افرادى معاشرت كنيد كه از سخنان لغو و بىفايده و ... اجتناب مىنمايند و از تقواى لازم در اين امور برخوردارند.
٣. آگاهى از عواقب شوم غيبت؛ منشأ بسيارى از گناهان، ناآگاهى از زشتى آنهاست. اگر انسان به زشتى و پليدى چيزى معرفت لازم پيدا كرد، نه تنها به سمت آن حركت نكرده، بلكه تصور انجام آن را نيز نخواهد نمود. از اين رو، لازم است به كتابهايى كه در مذمت غيبت نوشته شده رجوع كنيد تانسبت به زشتى و پليدى آن بيش از پيش آشنا گرديد. در اين رابطه جلد دوم كتاب «گناهان كبيره» شهيد دستغيب، بسيار مناسب است.
ضمناً مطالعه حالات بزرگان دين و رهبران مذهبى نظير امام خمينى (ره)، آيتاللَّه بروجردى و ... نيز مىتواند تأثير زيادى در تأمين هدف مورد نظرتان داشته باشد.