پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٨
بگوييم: فرايندى است كه طى آن، وجدان دينى، فعّاليّتهاى دينى و نهادهاى دينى، اعتبار و اهمّيّت اجتماعى خود را ازدست مىدهند واين بدان معناست كه دين در عملكرد نظام اجتماعى به حاشيه راندهمىشود و كاركردهاى اساسى در عملكرد جامعه با خارج شدن از زير نفوذ و نظارت عواملى كه اختصاصاً به امور ماوراى طبيعى عنايت دارند عقلانى مىگردد ....» «١»
اينكه آيا در تشيع هم «سكولاريزم» وجود دارد يا نه؟ پاسخ اين است كه اسلام و مكتب شيعه هرگز دين را از دنيا و دين را از سياست جدا نمىداند و پرداختن به دنيا و حل مشكلات دنيوى انسان را بخشى از تأمين سعادتمندى انسان مىداند كه اسلام در صدد تحقق آن است. چنانكه ائمه معصومين (ع) به دنيا مىپرداختند و برخى ائمه (ع) به ويژه حضرت على (ع) در چند سالى كه زمينه فراهم بود، حكومت اسلامى تشكيل داد و به امور دينى و دنيايى مردم توأماً رسيدگى فرمود.
از اين رو، سكولاريسم، خاستگاه غربى دارد و به اعتراف خود پژوهشگران غربى، در غرب مسيحى و به دليل عملكرد غلط مسيحيت پديد آمده است و موجب فرار مردم از دين مسيحى و روىآورى به دنيا شده است. «٢» سكولارها عقل را جايگزين دين و وحى كرده به عقلگرايى افراطى (راسيوناليسم) معتقد گشتند و همه چيز را از عقل ناقص بشر گرفته و دين را به حاشيهاى رانده و صرف رابطه فردى با خدا پنداشتهاند.